
Na pożegnalnym balu stoi na środku salonu ubrana biało, bez ozdób, z gładko zaplecionymi włosami. Wygląda spokojnie, a narrator porównuje ją do Niobe wykutej z marmuru.
Wicehrabina, kuzynka Rastignaca i wielka dama paryskich salonów. Wprowadza Eugeniusza do świata i daje mu gorzkie rady: trzeba rachować chłodno i traktować ludzi jak konie pocztowe. Sama zostaje porzucona przez kochanka, markiza d'Adjuda-Pinto, który żeni się dla posagu. Wydaje wspaniały bal pożegnalny i wyjeżdża na zawsze do Normandii. Jej upadek pokazuje, że świat nie oszczędza nawet najszlachetniejszych.
„Świat jest nikczemny i zły”
Całość. Pani de Beauséant po wiadomości o ślubie kochanka.
„Im chłodniej będziesz pan rachował, tym dalej zajdziesz.”
Całość. Rada wicehrabiny: w świecie wygrywa ten, kto liczy, a nie czuje.
„Niech mężczyźni i kobiety będą w oczach pana końmi pocztowymi, które mogą sobie padać na każdej stacji, byle byś pan doścignął szczytu swych pragnień.”
Całość. Najbardziej cyniczny obraz kariery w ustach szlachetnej kobiety.