
Starzec, w chwili rozpoczęcia akcji prawie sześćdziesięciodziewięcioletni. Gdy przestaje się pudrować, okazuje się, że ma włosy brudnego, szarozielonkawego koloru. Twarz ma coraz smutniejszą i strapioną. Mimo wieku ma niezwykle silne, żylaste ramiona: gołymi rękami zgniata srebrne naczynie.
Dawny robotnik w fabryce makaronu, który wzbogacił się w czasie rewolucji na handlu zbożem. Po śmierci żony całą miłość przelał na dwie córki. Dał każdej ogromny posag i wydał je za arystokratę i bankiera. Zięciowie wyrzucili go ze swoich domów, a córki odwiedzają go potajemnie, zwykle po pieniądze. W pensji pani Vauquer sprzedaje kolejno srebra i dochody, żeby spłacać ich długi. Umiera w nędzy. Woła córki, ale Delfina nie przychodzi, a Anastazja przychodzi, gdy już jej nie poznaje. W agonii rozumie, że kochały tylko jego pieniądze, a mimo to je błogosławi.
„Żyję tylko życiem mych córek.”
Całość. Goriot tłumaczy, dlaczego mieszka w nędzy.
„pieniądz daje wszystko, nawet córki”
Całość. Umierający Goriot rozumie, za co kochały go córki.
„Dla ojca nie mieć dzieci, to znaczy być w piekle”
Całość. Goriot o samotności ojca bez dzieci.