
Młody południowiec o białej cerze, czarnych włosach i niebieskich oczach. Ruchy i postawa zdradzają potomka szlacheckiej rodziny. Na co dzień nosi stary surdut, zużytą kamizelkę i niedbale zawiązany krawat, ale gdy wychodzi na miasto, potrafi ubrać się jak elegant.
Ubogi student prawa z prowincjonalnej szlachty, który przyjechał do Paryża. Rodzina oszczędza na jego utrzymanie. Szybko zrozumiał, że kariera w wielkim świecie wymaga pieniędzy i protekcji kobiet. Kuzynka, pani de Beauséant, wprowadza go do salonów, a Vautrin kusi go zbrodnią. Rastignac odmawia, ale nie ma odwagi zerwać z Vautrinem ani w porę ostrzec ofiary. Zostaje kochankiem Delfiny de Nucingen. Razem z Bianchonem opiekuje się umierającym Goriotem i płaci za jego pogrzeb. Na końcu rzuca Paryżowi wyzwanie i jedzie na obiad do Delfiny: zostaje w świecie, którym przed chwilą gardził.
„w takim razie wasz Paryż jest kałużą”
Całość. Rastignac nazywa Paryż kałużą po słowach Vautrina.
„muszę zostać bogatym za jaką bądź cenę”
Całość. Po liście od sióstr Rastignac postanawia zdobyć majątek.
„Dotychczas uczucie jest jedyną moją mądrością.”
Całość. Rastignac odrzuca propozycję Vautrina.
„siłą woli tylko zabić jakiegoś mandaryna w Chinach”
Całość. Rastignac pyta Bianchona o dylemat mandaryna.
„Nie umarł dotychczas, ale już charczy”
Całość. Rastignac odpowiada Bianchonowi, że mandaryn jeszcze żyje, ale już charczy.
„Tylko nędzne zbrodnie tu się popełnia! --- myślał sobie. --- Vautrin jest większy.”
Całość. Rastignac porównuje świat salonów z Vautrinem.
„Teraz my się spróbujemy!”
Całość. Wyzwanie Rastignaca rzucone Paryżowi.