
Czterdziestoletni mężczyzna z poczernionymi bokobrodami i ciemną peruką. Szeroki w ramionach, muskularny, ma kwadratowe dłonie, a na palcach kępy rudych włosów. Twarz pooraną zmarszczkami ma okrutny wyraz, który łagodzą swoboda w obejściu i niski, wesoły głos. Pierś ma porośniętą rudym włosem i przeciętą blizną po pojedynku.
Lokator pensji, lubiany za dowcip i usłużność. Naprawdę to Jakub Collin, zbiegły galernik zwany Trompe-la-Mort, bankier więźniów z trzech galer. Ma własną filozofię: w Paryżu uczciwość nic nie daje, a wielkie fortuny rodzą się z ukrytych zbrodni. Polubił Rastignaca i proponuje mu małżeństwo z Wiktoryną Taillefer, po tym jak jego przyjaciel zabije jej brata w pojedynku. Zdradza go panna Michonneau, a policja aresztuje go w pensji. Nawet w kajdanach zachowuje spokój i żegna się z Eugeniuszem życzliwie.
„Wczoraj na najwyższym szczeblu, u księżnej”
Całość. Vautrin widzi w paryskich damach kobiety gotowe się sprzedać.
„Ci, których powozy grzęzną w błocie, nazywają się uczciwymi ludźmi; ci, którzy brną przez nie piechotą, noszą miano łotrów.”
Całość. Vautrin o tym, że bogaci są uczciwi z nazwy, a biedni z góry podejrzani.
„Potrzeba miliona i to niezwłocznie”
Całość. Vautrin wylicza Rastignacowi, czego mu trzeba do kariery.
„Cnota, mój panie studencie, nie daje się rozdzielać na części; jest cała lub zupełnie jej nie ma.”
Całość. Vautrin zarzuca Rastignacowi, że chce być trochę uczciwy.
„Ja wszystkim jestem”
Całość. Vautrin przed aresztowaniem.
„Kto mnie zdradził?”
Całość. Collin w chwili aresztowania pyta, kto go wydał.