
Stary cesarz o białej brodzie i rumianej twarzy, o pięknym ciele i dumnej postawie. Siedzi na tronie ze szczerego złota. Poganie myślą, że ma dwieście lat. W chwilach smutku gładzi i szarpie brodę. Nosi miecz Radosny.
Karol Wielki od siedmiu lat podbija Hiszpanię. Słucha rady baronów, przez co przyjmuje fałszywy pokój Marsyla i pozwala Ganelonowi wyznaczyć Rolanda do tylnej straży, choć ma złe sny. Gdy słyszy róg, zawraca, ale przybywa za późno. Bóg zatrzymuje dla niego słońce, a anioł Gabriel pomaga mu pokonać Baliganta. W Akwizgranie sądzi Ganelona i pozwala, by o winie rozstrzygnął pojedynek. Na końcu, wezwany na kolejną wojnę, płacze nad swoim losem.
„Boże (powiada) ileż męki w mym życiu!”
rozdział CCXCI. Pieśń kończy się zmęczeniem cesarza, a nie triumfem.