
Roland to hrabia, siostrzeniec i wychowanek Karola Wielkiego, jeden z dwunastu parów. Zdobył dla cesarza wiele ziem. Na radzie radzi dalej walczyć z Marsylem i wskazuje na posła swojego ojczyma Ganelona, co budzi jego nienawiść. Prowadzi tylną straż i nie chce wezwać pomocy, bo zadęcie w róg uważa za hańbę. Gdy w końcu dmie, jest już za późno. Walczy do końca, odcina Marsylowi rękę i umiera jako ostatni, twarzą ku ziemi wrogów, jak zwycięzca. Przed śmiercią spowiada się i podaje Bogu rękawicę jak wasal swojemu panu.

Oliwier to towarzysz broni i najbliższy przyjaciel Rolanda, brat Ody. Pierwszy widzi armię pogan i trzy razy prosi, by Roland wezwał rogiem Karola. Narrator mówi: „Roland jest mężny, a Oliwier roztropny”. Gdy klęska jest pewna, wyrzuca Rolandowi, że jego płochość zgubiła Francuzów. Ranny w plecy przez Marganisa, oślepiony uderza Rolanda, prosi o przebaczenie i umiera, modląc się za Karola i Francję.

Karol Wielki od siedmiu lat podbija Hiszpanię. Słucha rady baronów, przez co przyjmuje fałszywy pokój Marsyla i pozwala Ganelonowi wyznaczyć Rolanda do tylnej straży, choć ma złe sny. Gdy słyszy róg, zawraca, ale przybywa za późno. Bóg zatrzymuje dla niego słońce, a anioł Gabriel pomaga mu pokonać Baliganta. W Akwizgranie sądzi Ganelona i pozwala, by o winie rozstrzygnął pojedynek. Na końcu, wezwany na kolejną wojnę, płacze nad swoim losem.

Ganelon to hrabia, ojczym Rolanda. Gdy Roland wskazuje go na posła do Marsyla, Ganelon uznaje to za skazanie na śmierć i przysięga zemstę. W Saragossie śmiało przekazuje warunki cesarza, a potem układa z poganami zasadzkę na tylną straż i bierze za to dary. Po powrocie okłamuje Karola i wyznacza Rolanda do tylnej straży. Gdy słychać róg, przekonuje cesarza, że to zabawa. Przed sądem mówi, że się zemścił, ale nie zdradził. Po przegranym pojedynku Pinabela ginie rozerwany przez konie.

Turpin to arcybiskup Reims, który walczy w tylnej straży jak rycerz. Przed bitwą rozgrzesza Francuzów i obiecuje im raj, a jako pokutę każe mocno walczyć. Godzi kłócących się Rolanda i Oliwiera i radzi zadąć w róg, bo Karol pomści poległych i ich pochowa. Ranny czterema włóczniami mówi, że rycerz, póki żyje, nie poddaje się. Umiera, gdy próbuje przynieść Rolandowi wody.

Marsyl to pogański król Saragossy, jedynego miasta, które opiera się Karolowi. Za radą Blankandryna obiecuje fałszywy hołd i chrzest. Najpierw chce zabić Ganelona, potem kupuje jego zdradę. Prowadzi drugą armię na Ronsewal, gdzie traci syna i prawą rękę. Oddaje królestwo Baligantowi, a po klęsce emira umiera z żalu.

Baligant to emir Babilonu, który przypływa z ogromną flotą na pomoc Marsylowi. Przejmuje królestwo rannego króla i wyzywa Karola do bitwy. Narrator podziwia go: „Boże! co za rycerz, gdyby był chrześcijański!”. W pojedynku rani cesarza w głowę, ale Karol z pomocą anioła go zabija. Jego śmierć kończy opór pogan.