
Rycerz z mieczem Hauteclaire. Przysięga na swoją brodę. Pod koniec bitwy jest blady, bez krwi, a od upływu krwi traci wzrok. Umierając, zsiada z konia, a hełm spada mu z głowy.
Oliwier to towarzysz broni i najbliższy przyjaciel Rolanda, brat Ody. Pierwszy widzi armię pogan i trzy razy prosi, by Roland wezwał rogiem Karola. Narrator mówi: „Roland jest mężny, a Oliwier roztropny”. Gdy klęska jest pewna, wyrzuca Rolandowi, że jego płochość zgubiła Francuzów. Ranny w plecy przez Marganisa, oślepiony uderza Rolanda, prosi o przebaczenie i umiera, modląc się za Karola i Francję.
„bo dzielność a szaleństwo to są dwie różne rzeczy, a miara warta jest więcej niż zarozumienie”
rozdział CXXXI. Najważniejsze zdanie sporu o róg: Oliwier odróżnia odwagę od szaleństwa.
„Jeśli nasi Francuzi pomarli, to przez twoją płochość!”
rozdział CXXXI. Oliwier wprost obwinia Rolanda za klęskę.