Wymizerowany król o żółtej, przezroczystej jak wosk twarzy i zaczerwienionych od płaczu powiekach.
Król Polski, który na wieść o szwedzkim najeździe chroni się na Śląsku. Kmicic przynosi mu wieść o obronie Jasnej Góry, a potem ratuje mu życie w górach. Król wraca do kraju, we Lwowie składa uroczyste śluby, a na koniec pisze list, który przywraca Kmicicowi dobre imię.
„i tego to człowieka za zdrajcę poczytano, który pierwszy krew za nas wylał!”
tom II, Rozdział XXIV. Król docenia czyn rannego Babinicza.
„Ciebie za Patronkę moją i państwa mego Królową dzisiaj obieram.”
tom II, Rozdział XXX. Śluby lwowskie króla.