Urodziwa panna o płowych włosach, bladawej cerze i delikatnych rysach. Narrator mówi, że miała piękność białego kwiatu. Na początku chodzi w żałobnej sukni po dziadku.
Aleksandra Billewiczówna, zwana Oleńką, to wnuczka pułkownika Herakliusza Billewicza i dziedziczka Wodoktów. Kocha Kmicica, ale nie zgadza się na jego swawolę i odpycha go po pożarze Wołmontowicz. Gdy Kmicic staje przy Radziwille, nazywa go zdrajcą, bo ojczyznę stawia wyżej niż uczucie. W Taurogach odpiera zaloty Bogusława. Gdy słyszy list króla, rozumie, że skrzywdziła Kmicica, i w Wodoktach pada mu do kolan.
„Co go może najgorszego spotkać, to waćpanów kompania!”
tom I, Rozdział IV. Oleńka od początku widzi, że Kmicica psuje jego otoczenie.
„Krew na waćpana ręku jako na Kainowym!”
tom I, Rozdział V. Po pożarze Wołmontowicz Oleńka porównuje Kmicica do bratobójcy.
„Jędruś! ran twoich niegodnam całować!”
tom III, Rozdział XXX. Oleńka przyznaje, że skrzywdziła Kmicica.