Trzydziestoletni urzędnik, starannie ubrany. Na spotkanie z nadzorcą wkłada czarną marynarkę. W ostatniej scenie czeka na swoich katów ubrany na czarno, w nowych rękawiczkach.
Prokurent dużego banku, kawaler, wynajmuje pokój u pani Grubach. Do dnia aresztowania żyje porządnie i przewidywalnie: praca, piwiarnia, raz w tygodniu Elsa. Proces początkowo lekceważy i traktuje jak pomyłkę. Z czasem nie myśli o niczym innym, zaniedbuje pracę i szuka pomocy u kolejnych ludzi, najczęściej kobiet. Nigdy nie dowiaduje się, o co jest oskarżony. Ginie w przeddzień trzydziestych pierwszych urodzin.
„Nie znam tego prawa”
Rozdział pierwszy. K. odpowiada tak strażnikom w dniu aresztowania. Strażnik zwraca mu uwagę, że nie zna prawa, a jednak twierdzi, że jest niewinny.
„Kłamstwo staje się porządkiem świata.”
Rozdział dziewiąty. K. kończy tak rozmowę, ale narrator zaznacza, że nie był to jego ostateczny osąd.
„Jak pies!”
Rozdział dziesiąty. Ostatnie słowa K. Narrator dodaje, że wstyd miał go przeżyć.