Malarz w koszuli nocnej i szerokich spodniach, boso. Mieszka w ciasnej, dusznej pracowni w kamienicy na ubogim przedmieściu.
Malarz sądowy, który odziedziczył to stanowisko po ojcu. Portretuje sędziów i zna ich osobiście. Wyjaśnia K., jakie ma wyjścia: uniewinnienie rzeczywiste, uniewinnienie pozorne albo przewlekanie. Sam nigdy nie widział rzeczywistego uniewinnienia. Sprzedaje K. trzy takie same obrazy wrzosowiska.
„Przecież wszystko należy do sądu.”
Rozdział siódmy. Titorelli mówi to o dziewczynkach na schodach. Zdanie pokazuje władzę, od której nie ma ucieczki.