W czasie rewolucji ma czterdzieści lat, a wygląda na sześćdziesiąt. Jest zgarbiona, siwa, pomarszczona i żółta, chodzi w starej, wyświechtanej sukience.
Jadwiga z Dąbrowskich pochodzi z Siedlec. W Baku wychowuje syna, a po wyjeździe męża zostaje z nim sama. W czasie rewolucji głoduje, sprzedaje rzeczy i jeździ na wieś po zboże, żeby wykarmić Cezarego. Przyjmuje na noc księżnę Szczerbatow-Mamajew z córkami. Potem zostaje aresztowana, pobita i skierowana do robót w porcie. Umiera, gdy dozorca ją popycha. Syn rozumie jej poświęcenie dopiero po jej śmierci.