- Taniec śmierci
- Śmierć mówi o sobie, że gdy zaczyna pląsać z kosą, chce pokąsać tysiąc ludzi. Potem wylicza wszystkie stany: króla, cesarza, książęta, filozofów, rzemieślników, kupców i oraczy. Każdy przed jej kosą skacze. To motyw tańca śmierci: korowód ludzi z różnych stanów prowadzony przez Śmierć. (Całość; Całość; Całość)
- Równość wobec śmierci
- Kosa Śmierci tnie szlachtę tak samo jak kmieci. Papież stoi przed nią tak samo jak najbiedniejszy żebrak. Bogactwo, władza i zamki z żelaznymi wrotami nikogo nie chronią. (Całość; Całość)
- Grzech pierworodny
- Śmierć poczęła się wtedy, gdy Ewa ruszyła zakazany owoc. Była w jabłku, a Adam ją ukąsił. Przez to umrzeć musi całe jego plemię. Śmierć jest więc karą za grzech pierwszych ludzi. (Całość)
- Marność dóbr doczesnych
- Śmierć nie chce darów, rodzynek, migdałów ani drogich tkanin. Ludzie tego świata żałują, że kochali stroje i bogactwa, za które oddali dusze. Wszystko przeminęło jak obłoki. (Całość; Całość)
- Bezradność wiedzy i medycyny
- Wielki mędrzec mdleje na widok Śmierci, a ona mówi, że nie pomoże mu ani Sortes, ani jego mistrzostwo. Lekarze pomagają tylko na chwilę, a żadne zioło w ogrodzie nie zatrzyma śmierci. (Całość; Całość; Całość)
- Satyra na stany
- Śmierć wyśmiewa plebanów z grubą szyją, którzy piją dużo piwa, tłuste panie, karczmarzy podających złe piwo i sędziów biorących dary. Najdłużej mówi o złym mnichu, który ucieka z klasztoru i spada z konia. (Całość; Całość; Całość; Całość)
- Groza i komizm
- Wygląd Śmierci budzi grozę: nie ma warg ani końca nosa, płacze krwią. Jednocześnie jej mowa jest pełna żartów: pyta mistrza, czy nie rozumie po polsku, i obiecuje karczmarzom smołę w gardle. Mistrz też śmieszy, gdy chce ją przekupić kołaczem. (Całość; Całość; Całość; Całość)
- Dobra śmierć i życie wieczne
- Dobrzy mnisi nie lękają się kosy, bo dobry człowiek nic nie traci: idzie w niebieskie radości. Śmierć podziwia też męczennice, które mężnie znosiły tortury. Kto żyje dobrze, nie musi bać się końca. (Całość; Całość)