
Śmierć ukazuje się mistrzowi na jego prośbę, bo pozwolił na to Bóg. Mówi o sobie, że jest robotnicą i ma swoje dzieło: kosić ludzi jak trawę. Poczęła się w zakazanym owocu, który zjedli Adam i Ewa. Nie przyjmuje darów, nie dba o bogactwa i zioła lekarzy. Zabija wszystkich, od papieża i cesarza po żebraka, a także zwierzęta. Kocha się w ludzkim grzechu, więc złych karze surowiej niż dobrych. Mówi dosadnie i z drwiną, wyśmiewa przy tym nieuczciwych ludzi różnych stanów. Przyznaje, że jej kosę zwyciężył tylko Chrystus, który zmartwychwstał.

Polikarpus to wielki mędrzec i wybitny mistrz. Prosi Boga, by mógł zobaczyć śmierć we własnej osobie, a gdy ona się zjawia, pada ze strachu na ziemię. Mimo lęku zadaje jej pytania jak uczony: skąd się wzięła, dlaczego zabija, czy lekarze coś pomogą, czy można się przed nią ukryć. Próbuje ją przekupić darami i żartuje, że bez ludzi zostanie samotna. Śmierć nazywa go ubogim żakiem i mówi, że wiedza mu nie pomoże. Jego postać pokazuje, że wobec śmierci mądrość tego świata nic nie znaczy.