Tekst nie opisuje jej wyglądu. Harpagon mówi tylko przy Mariannie, że to duża dziewczyna, bo złe zielsko prędko rośnie.
Eliza to córka Harpagona. Walery uratował ją z fal, a ona potajemnie dała mu słowo. Boi się gniewu ojca i sądu świata. Kiedy ojciec chce ją wydać za Anzelma, odpowiada, że raczej się zabije. Wspiera brata i Mariannę. Gdy wszystko wychodzi na jaw, na kolanach prosi ojca o litość i przypomina, że Walery ocalił jej życie. Na końcu wychodzi za Walerego.
„W słowach wszyscy mężczyźni podobni są do siebie; czyny dopiero odsłaniają różnice.”
Akt I, Scena 1. Eliza wątpi w obietnice Walerego. Zdanie przyda się w wypracowaniu o słowach i czynach.