Harpagon to bogaty wdowiec, ojciec Kleanta i Elizy. Zakopał w ogrodzie dziesięć tysięcy talarów w złocie i wciąż boi się, że ktoś je odkryje. Każdego podejrzewa o kradzież, nawet własne dzieci. Pożycza na lichwiarski procent, służbę i konie trzyma o głodzie, a przed gośćmi liczy każdą butelkę. W wieku sześćdziesięciu lat chce poślubić młodą Mariannę, w której kocha się jego syn. Córkę chce wydać za Anzelma, bo ten weźmie ją bez posagu. Łatwo go zjednać pochwałą, ale nie da się z niego wydobyć pieniędzy. Po kradzieży szkatułki nazywa złoto swoim przyjacielem i grozi, że się powiesi. Na końcu zgadza się na śluby, gdy odzyskuje szkatułkę, a Anzelm obiecuje pokryć wszystkie koszty. Odchodzi, by uściskać szkatułkę.
Kleant to syn Harpagona. Kocha Mariannę, ubogą dziewczynę, i chciałby jej pomagać, ale przez skąpstwo ojca zadłuża się i gra w karty. Szuka pożyczki u lichwiarza i odkrywa, że to jego ojciec. Kiedy ojciec ogłasza, że sam poślubi Mariannę, Kleant rywalizuje z nim jawnie. Wyznaje jej miłość pod pozorem grzeczności i każe jej zatrzymać diament ojca. Mówi, że w miłości dzieci nie muszą ustępować rodzicom. Ojciec go przeklina i wydziedzicza. Kleant odzyskuje Mariannę dzięki szkatułce, którą ukradł Strzałka: oddaje ją ojcu w zamian za zgodę na ślub.
Eliza to córka Harpagona. Walery uratował ją z fal, a ona potajemnie dała mu słowo. Boi się gniewu ojca i sądu świata. Kiedy ojciec chce ją wydać za Anzelma, odpowiada, że raczej się zabije. Wspiera brata i Mariannę. Gdy wszystko wychodzi na jaw, na kolanach prosi ojca o litość i przypomina, że Walery ocalił jej życie. Na końcu wychodzi za Walerego.
Walery uratował Elizę z fal i dla niej ukrywa swój stan i nazwisko. Został rządcą w domu Harpagona i zdobywa jego zaufanie pochlebstwem. Mówi, że winni są ci, którzy domagają się pochlebstwa, a nie pochlebcy. Przy Harpagonie przytakuje słowom „bez posagu”, a Elizie radzi pozorną uległość. Bije Jakuba, który się na nim mści i oskarża go o kradzież. Przyznaje się wtedy do „skarbu”, ale myśli o Elizie. Okazuje się synem don Tomasza d'Alburci z Neapolu, który jako siedmioletnie dziecko ocalał z rozbicia statku.
Marianna mieszka z chorą matką w ubóstwie. Kocha ją Kleant, a Harpagon chce ją poślubić. Marianna boi się spotkania ze starym skąpcem i nazywa go po cichu wstrętnym człowiekiem. Rozpoznaje w Kleancie młodego wielbiciela, który ją odwiedzał. Nie chce działać wbrew matce. W ostatnim akcie okazuje się córką Anzelma i siostrą Walerego. Razem z matką była dziesięć lat w niewoli u korsarzy. Wychodzi za Kleanta.
Frozyna to pośredniczka, która żyje ze swatania i przysług. Dla Harpagona swata Mariannę. Pochlebia mu, że wygląda młodo, a Marianna kocha tylko starców. Wylicza, że dziewczyna wniesie mu w posagu oszczędność. Prosi go o pieniądze na proces, ale skąpiec udaje, że nie słyszy. Po wszystkim przeklina go za plecami. Potem pomaga zakochanym i wymyśla plan z fałszywą markizą.
Jakub służy Harpagonowi jako kucharz i stangret. Na kolację chce pieniędzy, a o zagłodzone konie dba bardziej niż o siebie. Na prośbę pana mówi mu prawdę: całe miasto śmieje się z jego skąpstwa. Dostaje za to kije, a zaraz potem bije go Walery. Jakub wyrzeka się szczerości. Godzi na chwilę ojca z synem, przekręcając ich słowa. W akcie V mści się na Walerym i oskarża go o kradzież szkatułki. Na końcu skarży się, że za prawdę go biją, a za kłamstwo chcą wieszać.