Tekst nie opisuje jej wyglądu. Gdy szuka kobiety do roli fałszywej markizy, mówi, że ma być nie nadto młoda i sprytna, niby w jej rodzaju.
Frozyna to pośredniczka, która żyje ze swatania i przysług. Dla Harpagona swata Mariannę. Pochlebia mu, że wygląda młodo, a Marianna kocha tylko starców. Wylicza, że dziewczyna wniesie mu w posagu oszczędność. Prosi go o pieniądze na proces, ale skąpiec udaje, że nie słyszy. Po wszystkim przeklina go za plecami. Potem pomaga zakochanym i wymyśla plan z fałszywą markizą.
„mówiłam sto lat, ale pan dociągnie stu dwudziestu”
Akt II, Scena 6. Frozyna pochlebia Harpagonowi, wróżąc z linii jego ręki.
„Bardzo panu do twarzy z tą astmą; kaszle pan z wielkim wdziękiem.”
Akt II, Scena 6. Pochlebstwo doprowadzone do absurdu. Harpagon wierzy w każde słowo.