Ma pełną sześćdziesiątkę i czasem trapi go astma. Nosi staroświecką kryzę, a spodnie przytrzymuje sprzączkami zamiast wstążek. Mariannę wita w okularach. Frozyna pochlebia mu, że wygląda młodziej niż niejeden dwudziestopięciolatek.
Harpagon to bogaty wdowiec, ojciec Kleanta i Elizy. Zakopał w ogrodzie dziesięć tysięcy talarów w złocie i wciąż boi się, że ktoś je odkryje. Każdego podejrzewa o kradzież, nawet własne dzieci. Pożycza na lichwiarski procent, służbę i konie trzyma o głodzie, a przed gośćmi liczy każdą butelkę. W wieku sześćdziesięciu lat chce poślubić młodą Mariannę, w której kocha się jego syn. Córkę chce wydać za Anzelma, bo ten weźmie ją bez posagu. Łatwo go zjednać pochwałą, ale nie da się z niego wydobyć pieniędzy. Po kradzieży szkatułki nazywa złoto swoim przyjacielem i grozi, że się powiesi. Na końcu zgadza się na śluby, gdy odzyskuje szkatułkę, a Anzelm obiecuje pokryć wszystkie koszty. Odchodzi, by uściskać szkatułkę.
„Pokaż ręce.”
Akt I, Scena 3. Harpagon obszukuje Strzałkę. Zaraz zażąda też drugich rąk.
„nie wiem, czy dobrze uczyniłem, zakopując w ogrodzie dziesięć tysięcy talarów”
Akt I, Scena 5. Skąpiec zdradza swoją tajemnicę, myśląc, że jest sam.
„godzi się ją wziąć bez posagu”
Akt I, Scena 7. Pierwsze „bez posagu”. Harpagon powtórzy te słowa jak odpowiedź na wszystko.
„Wciąż jedno słowo w gębie: pieniędzy!”
Akt III, Scena 5. Harpagon oburza się, że kucharz chce pieniędzy na kolację.
„złe zielsko zawsze prędko rośnie”
Akt III, Scena 10. Tak ojciec mówi o własnej córce przy narzeczonej.
„Wydziedziczam cię!”
Akt IV, Scena 5. Ojciec wyrzeka się syna po krótkim pojednaniu.
„Złodziej! Złodziej! Rozbójnik! Morderca!”
Akt IV, Scena 7. Początek monologu po kradzieży szkatułki.
„Och, moje kochane złoto! Moje biedne złoto! Mój drogi przyjacielu!”
Akt IV, Scena 7. Harpagon mówi do pieniędzy jak do ukochanej osoby.
„Oddaj pieniądze, łotrze! Ha, to ja sam!”
Akt IV, Scena 7. Skąpiec chwyta za ramię samego siebie. Komizm sytuacji i szaleństwo rozpaczy.
„Cudne oczy mojej szkatułki!”
Akt V, Scena 3. Walery mówi o Elizie, a Harpagon myśli o szkatułce. Komizm nieporozumienia.
„wolałbym, by ci się pozwolił utopić, niż żeby uczynił to, co uczynił”
Akt V, Scena 4. Ojciec przedkłada pieniądze nad życie córki.
„A ja pójdę uściskać moją kochaną szkatułkę.”
Akt V, Scena 6. Ostatnie słowa Harpagona. Skąpiec się nie zmienił.