Jest jednocześnie kucharzem i stangretem Harpagona. Zmienia strój zależnie od tego, do kogo pan mówi: zdejmuje liberię stangreta, by stanąć jako kucharz, a potem wkłada płaszcz.
Jakub służy Harpagonowi jako kucharz i stangret. Na kolację chce pieniędzy, a o zagłodzone konie dba bardziej niż o siebie. Na prośbę pana mówi mu prawdę: całe miasto śmieje się z jego skąpstwa. Dostaje za to kije, a zaraz potem bije go Walery. Jakub wyrzeka się szczerości. Godzi na chwilę ojca z synem, przekręcając ich słowa. W akcie V mści się na Walerym i oskarża go o kradzież szkatułki. Na końcu skarży się, że za prawdę go biją, a za kłamstwo chcą wieszać.
„Jesteś pan pośmiewiskiem całego świata”
Akt III, Scena 5. Jakub mówi panu prawdę o jego sławie i dostaje za to kije.
„Niech diabli wezmą szczerość!”
Akt III, Scena 6. Jakub po dwóch laniach wyrzeka się mówienia prawdy.
„Za prawdę biją kijem, za kłamstwo chcą wieszać!”
Akt V, Scena 6. Jakub podsumowuje los sługi w domu skąpca.