Tekst nie opisuje jego wyglądu. W domu Harpagona chodzi jako rządca, a przy wyznaniu, kim jest, z dumą wkłada kapelusz.
Walery uratował Elizę z fal i dla niej ukrywa swój stan i nazwisko. Został rządcą w domu Harpagona i zdobywa jego zaufanie pochlebstwem. Mówi, że winni są ci, którzy domagają się pochlebstwa, a nie pochlebcy. Przy Harpagonie przytakuje słowom „bez posagu”, a Elizie radzi pozorną uległość. Bije Jakuba, który się na nim mści i oskarża go o kradzież. Przyznaje się wtedy do „skarbu”, ale myśli o Elizie. Okazuje się synem don Tomasza d'Alburci z Neapolu, który jako siedmioletnie dziecko ocalał z rozbicia statku.
„wina nie leży po stronie pochlebców, lecz tych, którzy domagają się pochlebstwa”
Akt I, Scena 1. Walery tłumaczy, dlaczego pochlebia Harpagonowi. To klucz do jego roli w domu skąpca.
„Wszystko mieści się w tym słowie: bez posagu; ono powinno starczyć za młodość, piękność, urodzenie, honor, rozum i uczciwość.”
Akt I, Scena 10. Walery udaje zachwyt nad logiką skąpca. Ironia pokazuje, jak pieniądz zastępuje wszystkie wartości.
„po to się je, aby żyć, nie zaś po to żyje, aby jeść”
Akt III, Scena 5. Walery przytacza sentencję starożytnego filozofa. Harpagon chce ją wyryć złotymi literami.