🎉 Przekroczyliśmy 64 000 kursantów. ⭐ Ocena 4,6 w aplikacjach Gryzie.

Poeta z miasta przebrany za chłopa. Sam mówi, że od miesiąca chodzi boso i z gołą głową, a Żyd zauważa, że dziś mieni się kolorami. Nosi „narodowy chłopski strój”, a Czepiec wytyka mu, że stroi się w karazyje, czyli chłopskie sukmany. Tekst nie opisuje jego twarzy.
Pan Młody to poeta z miasta, który żeni się z chłopką. Mówi, że w mieście żył w cieśni, wśród szarych murów, a na wsi znalazł żywą urodę i zdrowie. Wciąż pyta żonę, czy go kocha, i zachwyca się jej koroną i gorsetem jak obrazkiem. Kocha lud, ale widzi go jak poeta, a nie zna jego pracy. Wie o rzezi z 1846 roku, bo chłopi zabili mu dziadka, ale woli o tym nie myśleć. W nocy ukazuje mu się Hetman, zdrajca, który drwi z jego ślubu z chłopką. Nad ranem Pan Młody marzy o cichym kącie z jabłoniami, a ostra kosa Czepca budzi w nim tylko ciekawość. Pierwowzorem był poeta Lucjan Rydel, którego wesele z Jadwigą Mikołajczykówną dało początek dramatowi.
„Myśmy wszystko zapomnieli; mego dziadka piłą rżnęli... Myśmy wszystko zapomnieli.”
Akt I, Scena 30. Pamięć rzezi z 1846 roku, którą panowie chcą wyprzeć.
„przyjdź, chochole, na Wesele, zapraszam cię ja, pan młody”
Akt I, Scena 38. Żartobliwe zaproszenie, które otwiera noc zjaw.