🎉 Przekroczyliśmy 64 000 kursantów. ⭐ Ocena 4,6 w aplikacjach Gryzie.

Tekst nie opisuje wyglądu Poety. Czepiec nazywa go panem z miasta i latawcem, a on sam mówi o sobie: pan żurawiec, ptak, który przylatuje na lato.
Poeta to brat Gospodarza, który dużo podróżuje i przyjechał na wesele z miasta. Flirtuje z Maryną i z Rachelą, przez pół serio, przez pół drwiąco. Snuje plany dramatu o rycerzu w zbroi i narzeka, że pospolitość skrzeczy. To Poeta podsuwa Pannie Młodej, żeby zaprosiła na wesele dusze dręczone przez piekło. W nocy chwyta go Rycerz w zbroi i wzywa do czynu, ale pod przyłbicą Poeta widzi pustkę. Rano mówi Pannie Młodej, że Polska jest w jej sercu, a w scenie zasłuchania czeka razem z innymi.
„Słowa, słowa, słowa, słowa.”
Akt I, Scena 10. Poeta sam przyznaje, że jego flirt to gra słów.
„a tu pospolitość skrzeczy, a tu pospolitość tłoczy, włazi w usta, uszy, oczy”
Akt I, Scena 24. Artysta tęskni za wielkością i gardzi codziennością.
„w oczach naszych chłop urasta do potęgi króla Piasta!”
Akt I, Scena 24. Poeta widzi, że inteligencja idealizuje chłopa.
„Za przyłbicą pustość, proch; w oczach twoich czarny loch, za przyłbicą Noc”
Akt II, Scena 9. Rycerz wzywa do czynu, ale jest pusty. To martwy mit.
„Polska to jest wielka rzecz”
Akt II, Scena 10. Poeta po spotkaniu z Rycerzem.
„A to Polska właśnie.”
Akt III, Scena 16. Poeta pokazuje, że Polska żyje w sercu.