Dziewiętnastego kwietnia 1943 roku nosi czerwony sweter z angory, dwa skórzane pasy na krzyż, latarkę na piersi i dwa rewolwery. W getcie ma dwadzieścia dwa lata. Po wojnie to lekarz, który mówi krótko, szorstko i często przerywa reporterce.
Jeden z dowódców powstania w getcie warszawskim, zastępca Anielewicza w sztabie. Latem 1942 roku jako goniec szpitala stał przy bramie Umschlagplatzu i wyprowadzał wybranych ludzi. Po upadku powstania wyszedł z getta kanałami. Po wojnie milczał trzydzieści lat i został kardiologiem. Razem ze swoimi lekarkami namawia Profesora do nowych operacji serca. Swoją pracę widzi jako wyścig z Panem Bogiem o każde życie.
„Nie poświęca się życia dla symboli.”
2. Edelman ocenia samobójstwo bojowców na Miłej. Zdanie pasuje do tematu o godności i o sensie ofiary.
„Chodziło tylko o wybór sposobu umierania.”
2. Tak Edelman podsumowuje powstanie: nie było szans na zwycięstwo, był tylko wybór śmierci. Dobry dowód w temacie o godności.
„Ludzie zawsze uważali, że strzelanie jest największym bohaterstwem.”
2. Edelman wyjaśnia, dla kogo strzelali: dla świata, który ceni walkę z bronią. Zdanie podważa obiegowy obraz bohatera.
„To jest znacznie trudniejsze od strzelania.”
7. Mowa o ludziach, którzy szli spokojnie i godnie do wagonów. Zdanie przyda się w temacie o różnych postaciach odwagi.
„Tylko kiedy się dobrze zna śmierć, ma się większą odpowiedzialność za życie.”
6. Edelman łączy doświadczenie getta z pracą lekarza. To dobry dowód w temacie o walce o życie.
„Pan Bóg już chce zgasić świeczkę, a ja muszę szybko osłonić płomień, wykorzystując Jego chwilową nieuwagę.”
14. Najważniejsza metafora książki i wyjaśnienie tytułu: lekarz ściga się z Bogiem o każde życie.