Młody, zawsze głodny chłopak, który przy jedzeniu zasłaniał talerz ręką. Przed wojną mieszkał na Solcu.
Komendant Żydowskiej Organizacji Bojowej. Został nim, bo bardzo chciał. Jego matka sprzedawała ryby i malowała im skrzela na czerwono. Pierwszego dnia powstania się załamał. Zginął z Mirą i bojowcami w bunkrze na Miłej 18. Edelman mówi, że Anielewicz był o rok młodszy od niego; przypis w książce prostuje, że miał wtedy 24 lata.