Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Konrad: charakterystyka

Wygląd

Młody więzień w celi klasztoru Bazylianów. Kapral mówi, że coś niedobrego jest w jego oczach i nad czołem. Po Improwizacji leży zemdlony, z pianą na ustach. W ostatniej scenie Guślarz widzi w kibitce człowieka w czarnym stroju, z raną na czole, w którym można rozpoznać Konrada.

Cechy

  • poeta, który czuje się mistrzem
  • kocha cały naród
  • dumny i samotny
  • buntuje się przeciw Bogu
  • gotów cierpieć za miliony
  • w głębi szlachetny

Charakterystyka

Konrad to dawny Gustaw, uwięziony przez Rosjan w Wilnie. W prologu pisze na ścianie, że Gustaw umarł, a narodził się Konrad. W Wigilię śpiewa więźniom pieśń zemsty. Sam w celi wygłasza Wielką Improwizację: mówi, że kocha naród i cierpi za miliony, i żąda od Boga władzy nad duszami. Gdy Bóg milczy, oskarża Go o brak miłości i jest bliski nazwania Go carem. Mdleje, a ratuje go modlitwa księdza Piotra i egzorcyzm. Potem spotyka Piotra, gdy żołnierze prowadzą go na śledztwo, i słyszy przepowiednię o podróży. W ostatniej scenie można go rozpoznać w człowieku jadącym kibitką na północ.

Cytaty

  • „GUSTAVUS OBIIT M. D. CCC. XXIII CALENDIS NOVEMBRIS”

    Litwa, prolog. Napis na ścianie celi: Gustaw umarł 1 listopada 1823 roku. Zaraz pod nim więzień pisze, że tego dnia narodził się Konrad.

  • „Tak! zemsta, zemsta, zemsta na wroga, Z Bogiem i choćby mimo Boga!”

    Akt I, Scena 1. Pieśń zemsty Konrada zapowiada bunt przeciw Bogu w Improwizacji.

  • „Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie”

    Akt I, Scena 2. Konrad skarży się, że słowa nie oddają tego, co czuje poeta.

  • „Ja mistrz! Ja mistrz wyciągam dłonie!”

    Akt I, Scena 2. Konrad czuje się panem poezji i gwiazd.

  • „Pieśń to wielka, pieśń-tworzenie.”

    Akt I, Scena 2. Poeta stawia swoją pieśń obok dzieła stworzenia.

  • „Ja kocham cały naród!”

    Akt I, Scena 2. Miłość Konrada nie dotyczy jednej osoby, tylko wszystkich pokoleń narodu.

  • „Daj mi rząd dusz!”

    Akt I, Scena 2. Konrad żąda od Boga władzy nad ludźmi, by uszczęśliwić naród.

  • „Kłamca, kto Ciebie nazywał miłością, Ty jesteś tylko mądrością.”

    Akt I, Scena 2. Gdy Bóg milczy, Konrad zarzuca Mu, że nie kocha ludzi.

  • „Ja i ojczyzna to jedno.”

    Akt I, Scena 2. Konrad utożsamia się z narodem i jego cierpieniem.

  • „Nazywam się Milijon”

    Akt I, Scena 2. Konrad mówi, że kocha i cierpi za miliony ludzi.