Tę lekturę czytasz w całości, więc na maturze obowiązuje przy niej błąd kardynalny. Pomyłka w faktach może dać 0 punktów za całe wypracowanie.
„Dziady” część III Adama Mickiewicza to dramat romantyczny o prześladowaniu polskiej młodzieży w Wilnie w latach 1823–1824. Mickiewicz napisał go w Dreźnie w 1832 roku, po upadku powstania listopadowego. Więzień Gustaw w celi klasztoru Bazylianów przemienia się w Konrada, poetę, który kocha cały naród. W Wielkiej Improwizacji Konrad żąda od Boga władzy nad duszami i bliski jest bluźnierstwa. Ratuje go pokorny ksiądz Piotr, który w widzeniu ogląda przyszłość Polski. Obok sceny mistyczne i realistyczne: salon warszawski, bal u senatora Nowosilcowa, męka Rollisona i jego matki. Pomyłka w tym, kto wypowiada Improwizację, kto ma widzenie i kto ratuje Konrada, może kosztować zero punktów za wypracowanie.
W celi więzienia w klasztorze Bazylianów w Wilnie śpi więzień. Anioł Stróż mówi mu, że będzie wolny, a duchy walczą o jego myśli. Więzień pisze na ścianie, że Gustaw umarł, a urodził się Konrad. W Wigilię więźniowie spotykają się w celi Konrada. Opowiadają o śledztwie Nowosilcowa i o wywiezieniu młodzieży na Sybir, a Konrad śpiewa pieśń zemsty. Sam w celi wygłasza Wielką Improwizację: kocha naród, żąda od Boga władzy nad duszami, a gdy Bóg milczy, jest bliski nazwania Go carem. Mdleje. Ksiądz Piotr odprawia egzorcyzm. Ewa pod Lwowem modli się za poetę i śni o różach. Potem ksiądz Piotr widzi w widzeniu Polskę ukrzyżowaną jak Chrystus i zapowiedź wskrzesiciela „czterdzieści i cztery”. Senator Nowosilcow ma we śnie wizję utraty łaski cara. W salonie warszawskim patrioci słuchają opowieści Adolfa o Cichowskim, a urzędnicy i literaci są obojętni. U senatora w Wilnie trwa śledztwo i bal; matka torturowanego Rollisona błaga o litość, a piorun zabija Doktora. Ksiądz Piotr spotyka Konrada prowadzonego na śledztwo i przepowiada mu podróż. W noc dziadów Kobieta z Guślarzem widzą na cmentarzu kibitki jadące na północ, a w jednej z nich człowieka z wieloma ranami.
Błąd: Wielką Improwizację wygłasza ksiądz Piotr.
Jak jest w lekturze: Wielką Improwizację wygłasza Konrad, sam w celi. Ksiądz Piotr ma osobne widzenie w swojej celi. (Akt I, Scena 2)
Błąd: Wizję Polski jako Chrystusa narodów ma Konrad.
Jak jest w lekturze: To widzenie ma ksiądz Piotr. Konrad ma własne widzenie orła i kruka w Wigilię. (Akt I, Scena 5)
Błąd: Konrad w Improwizacji nazywa Boga carem.
Jak jest w lekturze: Konrad mdleje, zanim to powie. Słowo „carem” dopowiada głos diabła. (Akt I, Scena 2)
Błąd: Konrada z opętania ratuje modlitwa Ewy.
Jak jest w lekturze: Egzorcyzm odprawia ksiądz Piotr. Ewa modli się za poetę, ale w innym miejscu, pod Lwowem. (Akt I, Scena 3)
Błąd: Gustaw i Konrad to dwie różne osoby z jednej celi.
Jak jest w lekturze: To ta sama osoba. Więzień pisze, że Gustaw umarł, a narodził się Konrad. (Litwa, prolog)
Błąd: Historię Cichowskiego opowiada się na balu u Senatora.
Jak jest w lekturze: Opowiada ją Adolf w salonie warszawskim. (Akt I, Scena 7)
Błąd: Syn Pani Rollison ginie po wyrzuceniu z okna.
Jak jest w lekturze: Ksiądz Piotr mówi, że syn jest zraniony, ale żyje. (Akt I, Scena 8)
Błąd: Piorun zabija Senatora.
Jak jest w lekturze: Piorun zabija Doktora. Senator przeżywa i odchodzi do pokojów. (Akt I, Scena 8)
Błąd: Cała akcja dzieje się w Warszawie.
Jak jest w lekturze: Akcja dzieje się głównie w Wilnie. Tylko jedna scena to salon warszawski, a jedna to dom pod Lwowem. (Litwa, prolog)
Błąd: Imię „czterdzieści i cztery” nosi Konrad.
Jak jest w lekturze: To imię przyszłego wskrzesiciela narodu z widzenia księdza Piotra. Tekst nie mówi, że to Konrad. (Akt I, Scena 5)
Błąd: Ewa mieszka w Wilnie i odwiedza więźniów.
Jak jest w lekturze: Ewa mieszka w domu pod Lwowem i zna poetę tylko z jego piosenek. (Akt I, Scena 4)
Kliknij kratkę albo hasło i wpisz odpowiedź. Postęp zapisuje się w tej przeglądarce.
1 poziomo: Wóz, którym wywożono więźniów na Sybir.
Poziomo
Pionowo
Podaj e-mail, a plik PDF z krzyżówką pobierze się od razu. Rozwiązanie jest na osobnej stronie.