Prosty zakonnik. Diabeł nazywa go prostym braciszkiem, Kapral bratem Piotrem. Tekst nie opisuje jego twarzy.
Ksiądz Piotr przychodzi do celi zemdlonego Konrada i odprawia nad nim egzorcyzm. Leży krzyżem i ofiaruje się przyjąć kary za jego winy. W swojej celi ma widzenie: Polska cierpi jak Chrystus i zmartwychwstaje, a jej wskrzesicielem będzie mąż o imieniu „czterdzieści i cztery”. U Senatora dostaje policzek i przepowiada śmierć Doktorowi. Pociesza Panią Rollison i mówi jej, że syn żyje. Na koniec spotyka Konrada i daje mu przestrogę przed podróżą. Jest przeciwieństwem dumnego Konrada: pokorą osiąga to, czego Konrad nie zdobył pychą.
„A ja za jego winy przyjmę wszystkie kary.”
Akt I, Scena 3. Ksiądz Piotr ofiaruje się za Konrada.
„Prochem i niczem”
Akt I, Scena 5. Pokorne słowa, którymi ksiądz Piotr zaczyna modlitwę przed widzeniem.
„cała Polska młoda Wydana w ręce Heroda”
Akt I, Scena 5. Car jest w widzeniu nowym Herodem, który zabija dzieci.
„A imię jego czterdzieści i cztery”
Akt I, Scena 5. Tajemnicze imię wskrzesiciela narodu z widzenia księdza Piotra.
„To namiestnik wolności na ziemi widomy!”
Akt I, Scena 5. Zapowiedź przywódcy, który przywróci wolność.
„Dziś ty staniesz przed Bogiem”
Akt I, Scena 8. Przepowiednia dla Doktora, która spełnia się tego samego wieczoru.
„Nie bluźń, kobieto; syn twój zraniony, lecz żyje.”
Akt I, Scena 8. Ksiądz Piotr uspokaja Panią Rollison.