
Książę chodzi w czarnej żałobie po ojcu, o czym sam mówi matce. Ofelia widzi go bladego jak koszula, z odkrytą głową, w rozpiętym ubraniu i brudnych, obwisłych pończochach. Grabarz mówi, że zaczął pracę w dniu jego narodzin i kopie od trzydziestu lat, więc Hamlet ma około trzydziestu lat. W czasie pojedynku matka mówi, że jest tłustej kompleksji i krótkiego tchu.
Hamlet to syn zmarłego króla Danii i Gertrudy, student z Wittenbergi. Po śmierci ojca jest w żałobie, a matka już po miesiącu poślubia jego stryja. Duch ojca mówi mu o morderstwie i każe go pomścić. Hamlet zapowiada przyjaciołom, że będzie udawał szaleńca. Nie ufa jednak duchowi, bo może to być szatan, więc sprawdza króla przedstawieniem. Gdy ma pewność, oszczędza modlącego się stryja, a chwilę później przez pomyłkę zabija Poloniusza. Na statku do Anglii odkrywa list z wyrokiem śmierci i podmienia go, wysyłając na śmierć Rozenkranca i Gildensterna. Wraca do Danii spokojniejszy i mówi, że trzeba być gotowym. Zabija króla dopiero wtedy, gdy sam umiera od zatrutego rapiera.
„Słabości, nazwisko Twoje: kobieta.”
Akt I, Scena 2. Hamlet ocenia matkę po szybkim ślubie i uogólnia swój zawód na wszystkie kobiety.
„To niepielony ogród”
Akt I, Scena 2. Pierwszy monolog: świat wydaje się Hamletowi zarośnięty chwastami.
„można Nosić na ustach uśmiech i być łotrem”
Akt I, Scena 5. Hamlet zapisuje w tabliczce prawdę o stryju i o dworze.
„Więcej jest rzeczy na ziemi i w niebie”
Akt I, Scena 5. Hamlet do Horacego po spotkaniu z duchem. To zdanie jest mottem „Dziadów” cz. II.
„Świat wyszedł z formy”
Akt I, Scena 5. Hamlet czuje, że ma naprawić świat, i nie chce tego zadania.
„Słowa, słowa, słowa.”
Akt II, Scena 2. Hamlet zbywa Poloniusza, pytany, co czyta.
„Dania jest więzieniem.”
Akt II, Scena 2. Hamlet do Rozenkranca i Gildensterna.
„Jak doskonałym tworem jest człowiek!”
Akt II, Scena 2. Renesansowa pochwała człowieka, po której Hamlet pyta o kwintesencję prochu.
„Sumienie króla na wierzch wydobędę”
Akt II, Scena 2. Plan pułapki: przedstawienie ma ujawnić winę stryja.
„Być albo nie być to wielkie pytanie.”
Akt III, Scena 1. Początek najsłynniejszego monologu o życiu, śmierci i cierpieniu.
„Tak to rozwaga czyni nas tchórzami”
Akt III, Scena 1. Hamlet nazywa przyczynę swojej bezczynności.
„Idź waćpanna do klasztoru”
Akt III, Scena 1. Hamlet odtrąca Ofelię, którą ojciec użył jako przynęty.
„Chcąc być łagodnym, okrutnym być muszę.”
Akt III, Scena 4. Hamlet w rozmowie z matką.
„Biedny Yoryku!”
Akt V, Scena 1. Hamlet nad czaszką błazna z dzieciństwa.
„To ja jestem Hamlet, syn Danii.”
Akt V, Scena 1. Hamlet ujawnia się na pogrzebie Ofelii.
„Kochałem Ofelię”
Akt V, Scena 1. Hamlet nad grobem Ofelii mierzy się z rozpaczą Laertesa.
„wszystko polega na tym, żeby być w pogotowiu”
Akt V, Scena 2. Hamlet przed pojedynkiem godzi się z losem.
„Reszta jest milczeniem.”
Akt V, Scena 2. Ostatnie słowa Hamleta.