
Student z Wittenbergi, kolega Hamleta. Hamlet mówi, że Horacy nie ma nic poza pogodą ducha, którą się żywi i okrywa, więc jest ubogi. Tekst nie opisuje jego twarzy.
Przyjaciel Hamleta ze studiów. Najpierw nie wierzy, że żołnierze widzieli ducha, a potem sam go widzi i zawiadamia księcia. Hamlet ceni go, bo Horacy nie jest niewolnikiem żądz. Na przedstawieniu obserwuje króla. Dostaje list Hamleta z wieścią o korsarzach i słucha jego opowieści o podmienionym liście. Gdy Hamlet umiera, chce wypić resztę trucizny, ale książę prosi go, żeby żył i opowiedział światu prawdę.
„Pękło cne serce. Dobranoc, mój książę”
Akt V, Scena 2. Horacy żegna zmarłego przyjaciela.