
Tekst nie opisuje jego twarzy. Hamlet pokazuje matce dwa portrety braci i porównuje stryja do zepsutego kłosu obok zdrowego. Duch nazywa go cudzołożnym potworem. Hamlet mówi o nim jako o pijanym królu, a w czasie uczty na zamku słychać kotły i działa przy każdym jego toaście.
Brat zmarłego króla Hamleta, stryj księcia. Otruł brata we śnie, przejął koronę i poślubił wdowę. Na dworze rządzi rozsądnie: wysyła posłów do Norwegii i powstrzymuje Fortynbrasa bez wojny. Wobec Hamleta jest podejrzliwy, każe go śledzić Rozenkrancowi, Gildensternowi i Poloniuszowi. Po przedstawieniu próbuje się modlić, ale przyznaje, że nie może żałować, bo nie chce oddać korony ani królowej. Wysyła Hamleta do Anglii z rozkazem śmierci, a gdy ten wraca, układa z Laertesem pojedynek z zatrutym rapierem i pucharem. Ginie z ręki Hamleta.
„Słowa wzlatują, myśl w prochu się grzebie”
Akt III, Scena 3. Król po nieudanej modlitwie.