
Młody szlachcic, który mieszka we Francji. Normandzki rycerz Lamond chwali jego biegłość we władaniu bronią, zwłaszcza rapierem. Ozryk mówi o nim jako o młodzieńcu pełnym ogłady.
Syn Poloniusza i brat Ofelii. Mieszka we Francji, a do Danii przyjechał na koronację. Ostrzega siostrę przed Hamletem. Po śmierci ojca wraca na czele buntowników, którzy chcą go zrobić królem. Mówi, że podciąłby Hamletowi gardło nawet w kościele, a król przytakuje, że zemsta nie zna granic. Zgadza się na podstęp króla i sam dodaje truciznę na ostrze. Na pogrzebie Ofelii skacze do jej grobu. W pojedynku rani Hamleta, ale sam ginie od tego samego ostrza. Umierając, wyznaje, że winny jest król, i prosi Hamleta o przebaczenie.
„Oddaj mi ojca”
Akt IV, Scena 5. Laertes wdziera się do króla na czele buntu.