
Tekst mało mówi o jej wyglądzie. Brat nazywa ją majową różą. Gdy traci zmysły, śpiewa i rozdaje kwiaty. Królowa mówi, że utonęła z wiankami z kwiatów, a rozpostarta sukienka przez chwilę niosła ją po wodzie.
Córka Poloniusza i siostra Laertesa. Kocha Hamleta, który pisał do niej listy i dawał prezenty. Na rozkaz ojca zrywa z nim kontakt i oddaje listy. Daje się użyć jako przynęta przy podsłuchu i słyszy od księcia, że ma iść do klasztoru. Po śmierci ojca, zabitego przez Hamleta, traci zmysły: śpiewa o zmarłym i rozdaje kwiaty. Tonie w potoku, gdy pod nią łamie się gałąź wierzby. Grabarze i ksiądz uważają jej śmierć za wątpliwą, więc pogrzeb jest skrócony.
„O, jak szlachetny duch zwichnięty został!”
Akt III, Scena 1. Ofelia rozpacza po rozmowie z Hamletem.