
Stary dworzanin. Hamlet drwi z niego, czytając o starcach, którzy mają siwe brody i pomarszczone twarze. Królowa nazywa go nieszczęśliwym starcem, gdy mówi, jak zginął za obiciem.
Doradca króla, ojciec Laertesa i Ofelii. Daje synowi rady na drogę, a zaraz potem wysyła Rajnolda, żeby go szpiegował w Paryżu. Zabrania Ofelii spotkań z Hamletem, a gdy książę zaczyna się dziwnie zachowywać, uznaje, że oszalał z miłości. Mówi długo, choć sam twierdzi, że zwięzłość jest duszą mowy. Proponuje podsłuchy: najpierw rozmowy z Ofelią, potem rozmowy Hamleta z matką. Za drugim razem chowa się za obiciem i ginie od szpady Hamleta, który wziął go za króla.
„Słowem, rzetelnym bądź sam względem siebie”
Akt I, Scena 3. Rada Poloniusza dla Laertesa. Brzmi mądrze, choć ojciec zaraz posyła za synem szpiega.
„Na wędę fałszu złowisz karpia prawdy”
Akt II, Scena 1. Poloniusz uczy Rajnolda, jak wypytać o Laertesa kłamstwem.
„treściwość Jest duszą mowy”
Akt II, Scena 2. Poloniusz chwali zwięzłość, a sam mówi rozwlekle.
„nie jest jednakże bez metody”
Akt II, Scena 2. Poloniusz widzi porządek w szaleństwie Hamleta.