Stary więzień z protezą zamiast nogi. Ma siwiejącą brodę przystrzyżoną w klin i nie rozstaje się z drewnianą łyżką.
Dawny pop z Wierchojańska, który po rewolucji zrzucił sutannę i został urzędnikiem. W obozie jest dyżurnym baraku i pierwszym przyjacielem narratora. Radzi mu, jak się urządzić w Jercewie. To on przynosi wiadomość, że Kostylew oblał się wrzątkiem. Zimą leży obok narratora w Trupiarni i karmi go, gdy ten nie może wstać. Żegna go przy wartowni w dniu zwolnienia.