Młody więzień w obozowym buszłacie. Po więzieniu ma spuchnięte nogi, w obozie choruje na kurzą ślepotę i cyngę, a po głodówce puchnie z głodu. Sam o sobie mówi niewiele: twarz i wygląd zostawia w cieniu.
Narrator i bohater książki, młody Polak. Złapany przez NKWD przy próbie przejścia na Litwę dostaje pięć lat obozu. W Jercewie pracuje jako tragarz, potem w brygadzie przy sianokosach i przy drewnie. Słucha cudzych historii i zapisuje je bez upiększeń. Przyjaźni się z Kostylewem, Dimką, Sadowskim i Machapetianem. Po amnestii długo czeka na wolność, więc ogłasza głodówkę. Wychodzi w styczniu 1942 roku i trafia do wojska polskiego. W epilogu nie potrafi powiedzieć dawnemu towarzyszowi, że rozumie jego zdradę.
„I tak dzień po dniu – tygodniami, miesiącami, latami – bez radości, bez nadziei, bez życia.”
7. Puenta opisu obozowego dnia: monotonia pracy odbiera życiu sens.
„ręką zanurzoną w ogniu jak ostrze hartowanego miecza”
9. Obraz, który zostaje narratorowi po śmierci Kostylewa. Ręka w ogniu staje się symbolem buntu.
„można zwątpić w człowieka i sens walki o to, aby mu było lepiej na ziemi”
20. Zapis z dzienniczka narratora po wyjeździe z Rosji, podsumowanie doświadczenia obozu.