Ma dwadzieścia parę lat, a wygląda staro. Jest ciężka i niezgrabna, ma duże, wyłupiaste oczy, rzadkie włosy i obwisłe policzki. Chodzi powoli, bo choruje na serce.
Więźniarka pracująca w biurze rachmistrzów obozowych, sąsiadka narratora na przedstawieniu w baraku kulturalno-wychowawczym. Pożycza mu „Zapiski z martwego domu” Dostojewskiego. Mówi, że nadzieję daje jej świadomość, że może sama wybrać rodzaj i czas śmierci. Niedługo przed wybuchem wojny rosyjsko-niemieckiej tnie sobie żyły. Sąsiadka alarmuje straż i Natalia trafia do szpitala, gdzie wraca do życia.
„Jest zawsze miejsce na nadzieję, gdy życie okazuje się czymś tak beznadziejnym, że staje się nagle naszą wyłączną własnością...”
16. Natalia Lwowna mówi o wolności, jaką daje możliwość wyboru śmierci.