
Tekst nie opisuje jej twarzy. Narrator porównuje ją do złotej Afrodyty, gdy schodzi do sali i siada w krześle wykładanym srebrem i kością słoniową. Płacze po mężu tak często, że Atene zsyła jej sen, by mogła odpocząć.
Żona Odysa. Przez lata zwodzi zalotników: obiecuje wybrać męża, gdy skończy tkać całun dla Laertesa, a nocą pruje to, co utkała za dnia. Gdy podstęp wychodzi na jaw, wyznacza próbę łuku Odysa. Męża nie przyjmuje od razu. Sprawdza go, każąc wynieść z sypialni łoże, którego nie da się ruszyć, bo Odys zbudował je na pniu oliwki. Dopiero gdy przybysz zna tę tajemnicę, rzuca mu się w objęcia.
„Aby miał piękny całun Laertes mój stary”
Pieśń dziewiętnasta. Penelopa opowiada przebranemu Odysowi o swoim podstępie z całunem dla teścia. Tkała za dnia, a nocą pruła robotę.
„Dwadzieścioro ja gęsi w podwórzu chowałam”
Pieśń dziewiętnasta. Penelopa opowiada sen o orle, który zabija gęsi. Sen zapowiada zemstę Odysa na zalotnikach.
„Postać męża wyryta mocno w mym wspomnieniu”
Pieśń dwudziesta trzecia. Penelopa mówi, że pamięta wygląd męża, i dlatego jeszcze nie wierzy przybyszowi. Zaraz potem wystawi go na próbę łoża.
„Nie wierząc ci z początku, teraz-em uległa”
Pieśń dwudziesta trzecia. Penelopa przyjmuje męża dopiero po znaku łoża. Jej ostrożność to ta sama przebiegłość, którą słynie Odys.