- Człowiek zlagrowany
- Narrator i jego koledzy przystosowali się do obozu tak, że zagłada stała się pracą. Jedzą paczki i mówią o krematoriach jak o pogodzie. Marsylczyk mówi, że wszyscy żyją z transportów. Narrator czuje złość nie na katów, ale na ofiary, a Henri uznaje to za normalne i obliczone. (Całość; Całość; Całość)
- Odwrócone wartości
- Na rampie kłamstwo jest litością: prawo obozu każe oszukiwać idących na śmierć do końca. Kradzież z transportu to organizacja, a karetka Czerwonego Krzyża wozi gaz. Esesman chwali Andreja, że ukarał wyrodną matkę, choć matka i dziecko zaraz zginą. (Całość; Całość; Całość)
- Matka i dziecko
- Strach odbiera ludziom najsilniejsze więzi. Młoda kobieta ucieka od dziecka, krzycząc, że to nie jej. Kobiety uciekają od niemowląt, które narrator wynosi z wagonu. Tylko siwa pani bierze je i nazywa narratora dzieckiem. (Całość; Całość; Całość)
- Zagłada jak praca fabryki
- Wszystko ma swój rytm i liczbę: sześćdziesięciu na auto, szesnaście aut to tysiąc, kreska w notatniku za każdy samochód. Auta jeżdżą jak na taśmie, a esesmani są spokojni i fachowi. Śmierć tysięcy ludzi staje się rachunkiem. (Całość; Całość; Całość)
- Jedzenie i głód
- Opowiadanie zaczyna się od posiłku z paczek, a kończy łupem z transportu: chlebem, marmoladą i szynkami. Kto ma jedzenie, ma siłę. Głodni Grecy jedzą wszystko na rampie, a obóz przez kilka dni będzie żył z jedzenia zamordowanych. (Całość; Całość; Całość)
- Kłamstwo i pozór
- Zagłada udaje porządek i uprzejmość. Rampa wygląda jak sielankowa stacja, esesman mówi „moi państwo”, a Henri mówi ludziom, że idą się kąpać. Tytuł opowiadania powtarza ten ton: uprzejme zaproszenie na śmierć. (Całość; Całość; Całość)
- Bóg w obozie
- Rabin modli się na pryczy, a więźniowie drwią z niego. W bloku pada zdanie, że gdyby ludzie nie wierzyli w życie pozagrobowe, rozwaliliby krematoria. Gdy narrator woła na litość boską, sam przyznaje, że imię Boga pada tu niepotrzebnie. (Całość; Całość; Całość)
- Godność wobec śmierci
- Kilku ludzi z transportu zachowuje godność. Dziewczyna o jasnych włosach sama odgaduje prawdę, z pogardą odsuwa tego, kto ją zatrzymuje, i wchodzi na auto. Siwa pani uśmiecha się do narratora. Starzec we fraku do końca chce mówić z komendantem. (Całość; Całość; Całość)
- Złoto i rabunek
- Kanada ma ukryte brylanty i monety z całej Europy. Złoto, które narrator znajduje w walizce, esesman zabiera do teczki dla Rzeszy. Ludziom wyrywa się nawet złote zęby, a kapo przekupuje wartowników kotłem złota. (Całość; Całość; Całość)
- Przyroda obojętna na zbrodnię
- Wokół rampy jest zieleń drzew, dzwon z kościółka i gwiaździsty wieczór. Przyroda trwa obok śmierci i nic jej nie zatrzymuje. O świcie zapowiada się pogodny dzień, a nad Birkenau płynie czarna rzeka dymu. (Całość; Całość; Całość)