Upalne lato w obozie. Od kilku dni nie ma transportów, a więźniowie z komanda Kanada martwią się, że nie będą mieli z czego żyć. Narrator, więzień z Polski, je z Francuzem Henrim paczki z domu. Nagle blokowy woła Kanadę: idzie transport. Henri zabiera narratora na rampę. Przyjeżdża pociąg z Żydami z Sosnowca i Będzina. Więźniowie wyrywają przybyłym bagaże, a ciężarówki wiozą ludzi do komory gazowej; tylko młodzi i zdrowi idą do obozu. Narrator widzi matkę, która wypiera się dziecka, dziewczynę, która sama odgaduje prawdę, i starca, który chce mówić z komendantem. Czuje złość na ofiary, wymiotuje i chowa się pod szynami. Do nocy przyjeżdżają kolejne pociągi. Esesman z notatnikiem liczy piętnaście tysięcy. Nad ranem Kanada wraca do obozu objuczona jedzeniem i złotem, a z krematoriów płynie dym.
Sprawdź, ile pamiętasz: Proszę państwa do gazu: sprawdzian z lektury