Opowiadanie zaczyna się w obozie zamkniętym z powodu odwszenia. Jest upał, wszyscy chodzą nago. Od paru dni nie ma transportów, więc część Kanady, komanda, które rozładowuje pociągi, posłano do ciężkiej pracy. Narrator siedzi na pryczy z Francuzem Henrim i otyłym marsylczykiem, którego imienia nie zna. Jedzą chleb przysłany z Warszawy i paczki z domu. Narrator zgryźliwie mówi, że może już nie będzie transportów. Marsylczyk odpowiada, że ludzi nie może zabraknąć, bo wszyscy żyją z tego, co oni przywiozą. Pod nimi modli się rabin, a więźniowie mówią, że prędzej pójdzie do komina.
Blokowy wzywa Kanadę: idzie transport. Henri zabiera narratora, bo brakuje ludzi. Komando maszeruje przez obóz na rampę, która wygląda jak zwykła wiejska stacja. Esesmani zjeżdżają się na motocyklach, rozmawiają o listach i dzieciach. Henri kupuje od wartownika wodę i uczy narratora, czego nie brać i jak uważać na bicie. Gdy pociąg wjeżdża, z wagonów słychać wołanie o wodę i powietrze. Esesman każe strzelić serią po wagonach i robi się cicho.
Wagony się otwierają. Ludzie z Sosnowca i Będzina pytają, co z nimi będzie, a więźniowie odpowiadają, że nie wiedzą. Prawo obozu każe oszukiwać idących na śmierć do końca. Kanada odbiera bagaże i palta, młodych i zdrowych kieruje do obozu, resztę na ciężarówki do gazu. Karetka Czerwonego Krzyża wozi gaz. Esesman z notatnikiem stawia kreskę za każde auto. Narrator wynosi z wagonów zaduszone niemowlęta i błaga kobiety, by je wzięły. Potem pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi, bo czuje złość na ofiary. Henri odpowiada, że to normalne i obliczone.
Przyjeżdża następny pociąg. Młoda kobieta ucieka od swojego dziecka, a pijany marynarz Andrej wrzuca ją razem z dzieckiem na ciężarówkę. Dziewczyna o jasnych włosach pyta narratora, dokąd ich powiozą; gdy on milczy, sama wchodzi na auto. Narrator dotyka trupów, ucieka pod szyny i stamtąd widzi całe piekło rampy: starca we fraku, który chce mówić z komendantem, dziewczynkę bez nogi rzuconą między trupy. Wieczorem mówi Henriemu, że ma dosyć. W nocy przychodzi jeszcze jeden pociąg; esesman zastrzelił dziewczynkę, która oszalała, a trup w wagonie zaciska dłoń na ręce narratora. Narrator wymiotuje i myśli o obozie jak o zatoce spokoju.
Pan z notatnikiem liczy piętnaście tysięcy. Kanada wraca do obozu objuczona chlebem, cukrem i perfumami, a kapo daje wartownikom kocioł złota, by nie kontrolowali komanda. Obóz będzie żył z tego transportu przez kilka dni. O świcie nad Birkenau płynie dym z krematoriów. Komando mija oddział SS, który śpiewa, że jutro cały świat będzie ich.
Upalny dzień w obozie zamkniętym na odwszenie. Od kilku dni nie ma transportów, a część Kanady trafiła do ciężkiego komanda na Harmenze. Narrator je z Henrim i marsylczykiem paczki z domu.
Narrator mówi, że może już nie będzie transportów do komina. Marsylczyk odpowiada, że wszyscy żyją z tego, co przywiozą transporty, a Polacy mają paczki z domu. Pod nimi głośno modli się rabin.
Blokowy woła Kanadę, bo idzie transport. Henri zabiera narratora na rampę. Komando przechodzi przez bramę, esesman liczy setkę więźniów, a potem idą przez obóz na rampę wśród drzew.
Rampa wygląda jak zwykła stacja. Więźniowie czekają w cieniu szyn, Henri kupuje od posta wodę i radzi narratorowi, czego nie brać. Esesmani zjeżdżają się do kantyny i oglądają zdjęcia dzieci.
Z wagonów słychać wołanie o wodę i powietrze; post strzela po nich serią. Ludzie z Sosnowca i Będzina wysiadają, a więźniowie zabierają im bagaże i kłamią, że nic nie wiedzą. Ciężarówki wiozą większość do gazu, a esesman z notatnikiem liczy auta.
Narrator wynosi z wagonu zaduszone niemowlęta i błaga kobiety, by je wzięły. Potem pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi, bo czuje złość na ofiary. Henri mówi, że to normalne i obliczone.
Przyjeżdża następny pociąg. Kobieta wypiera się dziecka, a Andrej rzuca ją z dzieckiem na auto. Dziewczyna o jasnych włosach sama odgaduje, dokąd jadą. Narrator ucieka pod szyny i widzi starca we fraku i dziewczynkę bez nogi rzuconych między trupy.
Wieczorem narrator mówi Henriemu, że ma dosyć. W nocy przychodzi kolejny pociąg. Esesman zabija oszalałą dziewczynkę, a trup zaciska dłoń na ręce narratora; ten wymiotuje i ucieka pod szyny.
Pan z notatnikiem liczy piętnaście tysięcy. Kanada wraca objuczona jedzeniem i złotem, a obóz przez kilka dni będzie żył z tego transportu. O świcie z krematoriów płynie dym, a oddział SS śpiewa marszową pieśń.
Sprawdź, ile pamiętasz: Proszę państwa do gazu: sprawdzian z lektury