Black Weeks −30% na wszystkie kursy
Dopasuj kurs −30% →

Proszę państwa do gazu: bohaterowie i ich charakterystyka

Główni bohaterowie

  • Narrator

    • więzień z Polski, który dostaje paczki z domu
    • przystosowany do obozu, mówi o nim spokojnie
    • zgryźliwy i ironiczny w rozmowie
    • na rampie po raz pierwszy
    • czuje złość na ofiary i sam się jej boi
    • słabnie: ucieka, wymiotuje, ma dosyć

    Narrator opowiada w pierwszej osobie, a w tym opowiadaniu nie pada jego imię. Jest więźniem z Polski: dostaje paczki z domu, więc uważa, że nie musi żyć z transportów, choć w jego walizce są też sardynki i bakalie z Salonik. W obozie czuje się pewnie, mówi o krematoriach jak o codzienności. Na rampę idzie pierwszy raz, bo Henri potrzebuje ludzi. Tam wykonuje polecenia: zabiera bagaże, wynosi niemowlęta, milczy, gdy dziewczyna pyta go, dokąd jadą. Czuje złość na ludzi z transportu, że przez nich musi tu być, i pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi. Wieczorem mówi, że ma dosyć, a w nocy wymiotuje pod wagonem. Obóz wydaje mu się wtedy zatoką spokoju. To przykład człowieka, którego obóz zmienia tak, że zło staje się dla niego zwykłą pracą.

    Charakterystyka: Narrator →

  • Henri

    • doświadczony pracownik rampy
    • praktyczny i obrotny, handluje z wartownikiem
    • opiekuńczy wobec narratora
    • obojętny wobec ludzi z transportu
    • cyniczny i ironiczny

    Henri to Francuz z Kanady, przyjaciel narratora. Marzy o francuskim winie z transportów i obiecuje narratorowi buty i koszulę. Gdy przychodzi transport, zabiera go na rampę, bo brakuje ludzi. Zna wszystkie reguły: kupuje od posta wodę, radzi, czego nie brać i jak uniknąć bicia. Mówi, że od Bożego Narodzenia przeszedł mu przez ręce chyba milion ludzi, a najgorsze są transporty spod Paryża, bo spotyka znajomych. Tym ludziom mówi, że idą się kąpać. Złość narratora na ofiary nazywa normalną i obliczoną. Dba o przyjaciela: gdy ten nie ma siły, pozwala mu zostać pod szynami, ostrzega przed esesmanem i obiecuje zdobyć buty.

    Charakterystyka: Henri →

  • marsylczyk

    • żyje z transportów
    • otwarcie mówi o zależności obozu od zagłady
    • komunista i rentier
    • prześmiewczy

    Marsylczyk to więzień z Marsylii, przyjaciel narratora, którego imienia narrator nie zna. Mówi wprost to, czego inni nie mówią: ludzi nie może zabraknąć, bo wszyscy w obozie żyją z tego, co przywiozą transporty. Przypomina, że Polacy mają paczki z domu, a Żydzi i Rosjanie tylko to, co zdobędą z transportów. Narrator nazywa go komunistą i rentierem. Drwi z modlitwy rabina. Biegnie na rampę z Kanadą, gdy blokowy woła na transport.

    Charakterystyka: marsylczyk →

Drugoplanowi

Andrej
Marynarz z Sewastopola, pijany na rampie. Bije młodą kobietę, która ucieka od swojego dziecka, i wrzuca ją razem z dzieckiem na auto. Potem częstuje narratora spirytusem z manierki. Rola w fabule: więzień, który karze matkę
rabin
Leży na dolnej pryczy pod narratorem, nakryty kawałkiem koca, i głośno czyta modlitewnik. Współwięźniowie chcą go uciszyć. Rola w fabule: obraz wiary w obozie
blokowy
Wychodzi ze swojej budy i woła Kanadę na rampę, bo przychodzi transport. Rola w fabule: wezwanie do pracy
post
Młody, wysoki wartownik z płowymi włosami i niebieskim, marzącym spojrzeniem. Pluje na głodnych Greków, a Henriemu sprzedaje wodę za sto marek. Rola w fabule: handluje z więźniami
pan z notatnikiem
Młody, gładko ogolony esesman. Za każde auto stawia kreskę; szesnaście aut to tysiąc ludzi. W nocy liczy piętnaście tysięcy. Rola w fabule: urzędnik zagłady
ospowaty esesman
Każe więźniom oczyścić wagony z trupów niemowląt i oddać je kobietom. Sięga po rewolwer, gdy kobiety ich nie chcą. Rola w fabule: pilnuje porządku na rampie
pani
Siwa, wysoka kobieta z transportu. Bierze od narratora niemowlęta, patrzy mu w oczy i mówi do niego: dziecko, dziecko. Rola w fabule: jedyny gest dobroci wobec narratora
kobieta
Młoda, zdrowa i ładna kobieta, która ucieka od swojego dziecka i krzyczy, że to nie jej dziecko. Chce przejść do tych, którzy pójdą pieszo do obozu i będą żyć. Andrej wrzuca ją na auto razem z dzieckiem. Rola w fabule: matka, którą strach odrywa od dziecka
dziewczyna
Dziewczyna o jasnych włosach i mądrym spojrzeniu. Pyta narratora, dokąd ich powiozą. Gdy on milczy, mówi, że już wie, i sama wchodzi na auto. Rola w fabule: godność wobec śmierci
starzec
Starzec we fraku z opaską na ramieniu. Wleczony po żwirze, powtarza, że chce mówić z panem komendantem. Esesman drwi, że za pół godziny będzie gadał z największym komendantem. Rola w fabule: wiara w dawny porządek
komendantka FKL
Kobieta z SS, chuda i koścista, z włosami w węzeł. Chodzi po rampie i ogląda kobiety, które pójdą do obozu. Rola w fabule: władza obozu kobiet
Grecy
Głodni więźniowie, którzy na rampie jedzą wszystko, co znajdą. Wartownik nazywa ich świńskim brudem, a więźniowie bydłem. Rola w fabule: najgłodniejsi więźniowie
Kapo
Kieruje komandem. Na koniec napełnia kocioł złotem, jedwabiami i kawą dla wachmanów, żeby puścili komando bez kontroli. Rola w fabule: przekupuje straż
Tuśka
Osoba z dawnego życia narratora. Pada tylko jej imię: miała taki sam zegarek jak dziewczyna z transportu. Rola w fabule: wspomnienie domu