Narrator opowiada w pierwszej osobie, a w tym opowiadaniu nie pada jego imię. Jest więźniem z Polski: dostaje paczki z domu, więc uważa, że nie musi żyć z transportów, choć w jego walizce są też sardynki i bakalie z Salonik. W obozie czuje się pewnie, mówi o krematoriach jak o codzienności. Na rampę idzie pierwszy raz, bo Henri potrzebuje ludzi. Tam wykonuje polecenia: zabiera bagaże, wynosi niemowlęta, milczy, gdy dziewczyna pyta go, dokąd jadą. Czuje złość na ludzi z transportu, że przez nich musi tu być, i pyta Henriego, czy są dobrymi ludźmi. Wieczorem mówi, że ma dosyć, a w nocy wymiotuje pod wagonem. Obóz wydaje mu się wtedy zatoką spokoju. To przykład człowieka, którego obóz zmienia tak, że zło staje się dla niego zwykłą pracą.
Henri to Francuz z Kanady, przyjaciel narratora. Marzy o francuskim winie z transportów i obiecuje narratorowi buty i koszulę. Gdy przychodzi transport, zabiera go na rampę, bo brakuje ludzi. Zna wszystkie reguły: kupuje od posta wodę, radzi, czego nie brać i jak uniknąć bicia. Mówi, że od Bożego Narodzenia przeszedł mu przez ręce chyba milion ludzi, a najgorsze są transporty spod Paryża, bo spotyka znajomych. Tym ludziom mówi, że idą się kąpać. Złość narratora na ofiary nazywa normalną i obliczoną. Dba o przyjaciela: gdy ten nie ma siły, pozwala mu zostać pod szynami, ostrzega przed esesmanem i obiecuje zdobyć buty.
Marsylczyk to więzień z Marsylii, przyjaciel narratora, którego imienia narrator nie zna. Mówi wprost to, czego inni nie mówią: ludzi nie może zabraknąć, bo wszyscy w obozie żyją z tego, co przywiozą transporty. Przypomina, że Polacy mają paczki z domu, a Żydzi i Rosjanie tylko to, co zdobędą z transportów. Narrator nazywa go komunistą i rentierem. Drwi z modlitwy rabina. Biegnie na rampę z Kanadą, gdy blokowy woła na transport.