
Tekst nie opisuje jego twarzy ani stroju. Wiemy tylko, jak reaguje na widok Śmierci: blednieje, mdleje, drżą mu nogi. Sam mówi, że kręci mu się w głowie, a oczy chcą mu wypaść.
Polikarpus to wielki mędrzec i wybitny mistrz. Prosi Boga, by mógł zobaczyć śmierć we własnej osobie, a gdy ona się zjawia, pada ze strachu na ziemię. Mimo lęku zadaje jej pytania jak uczony: skąd się wzięła, dlaczego zabija, czy lekarze coś pomogą, czy można się przed nią ukryć. Próbuje ją przekupić darami i żartuje, że bez ludzi zostanie samotna. Śmierć nazywa go ubogim żakiem i mówi, że wiedza mu nie pomoże. Jego postać pokazuje, że wobec śmierci mądrość tego świata nic nie znaczy.
„Dałbych dobry kołacz upiec, Bych mógł przed tobą uciec.”
Całość. Mistrz naiwnie chce przekupić Śmierć. Ten pomysł bawi czytelnika.