
Naga postać kobiety, przepasana chustą. Jest chuda i blada, ma żółtą, błyszczącą twarz. Odpadł jej koniec nosa, z oczu płyną krwawe łzy. Głowę ma przewiązaną chustą, nie ma warg i zgrzyta zębami. Przewraca oczami, ma gołą głowę i odsłonięte żebra. W ręku trzyma kosę.
Śmierć ukazuje się mistrzowi na jego prośbę, bo pozwolił na to Bóg. Mówi o sobie, że jest robotnicą i ma swoje dzieło: kosić ludzi jak trawę. Poczęła się w zakazanym owocu, który zjedli Adam i Ewa. Nie przyjmuje darów, nie dba o bogactwa i zioła lekarzy. Zabija wszystkich, od papieża i cesarza po żebraka, a także zwierzęta. Kocha się w ludzkim grzechu, więc złych karze surowiej niż dobrych. Mówi dosadnie i z drwiną, wyśmiewa przy tym nieuczciwych ludzi różnych stanów. Przyznaje, że jej kosę zwyciężył tylko Chrystus, który zmartwychwstał.
„Za po polsku nie rozumiesz?”
Całość. Śmierć drwi z uczonego, który zna łacinę, a nie rozumie prostej mowy.
„Widzisz, iżem ci robotnica”
Całość. Śmierć nazywa siebie robotnicą: wykonuje pracę zleconą przez Boga.
„W ten czas się ja poczęła, Gdy Ewa jabłko ruszyła,”
Całość. Śmierć wywodzi swój początek z grzechu pierworodnego.
„Gdy się jimę z kosą plęsać, Chcę jich tysiąc pokęsać.”
Całość. Obraz Śmierci w tańcu, z kosą w ręku.
„Ja z króla koronę semknę, Za włosy ji pod kosę wemknę;”
Całość. Nawet król nie jest bezpieczny: Śmierć zdejmuje mu koronę.
„Ten jeden mą kosę zwyciężył, Iż trzeciego dnia ożył;”
Całość. Jedyną granicą władzy Śmierci jest zmartwychwstanie Chrystusa.
„W grzechu się ludzkiem kocham,”
Całość. Śmierć nie chce bogactw. Jej łupem jest grzech.
„Nie najdzie ziela na ogrodzie.”
Całość. Na śmierć nie ma lekarstwa.
„Stojić za mało papież I naliszszy żebrak takież,”
Całość. Wobec Śmierci papież i żebrak są równi.
„Bo dobremu mało płaci, Acz umrze, nic nie straci:”
Całość. Dobry człowiek nie traci nic, bo po śmierci idzie do nieba.