„Do króla” zaczyna się od zdania, że satyra ocenia także królów, bo im wyżej, tym bardziej widać. Mówiący prosi o pozwolenie, by zacząć od króla. Pierwsza przywara: król nie jest królewskim synem, a przecież w rodach panujących rozum przychodzi bez nauki. Mówiący pyta, czemu sam nie miałby być królem, skoro jest Polakiem i szlachcicem. Druga przywara: król był wcześniej równym innym panem, więc dawni równi nie umieją go szanować. Obcy władca byłby lepszy. Mówiący wspomina, że z tego samego powodu źle przyjęto króla Michała i króla Jana. Trzecia przywara: król jest młody, mówiący wypomina mu, że wstąpił na tron, mając „lat tylko trzydzieści”. Czwarta: rządzi łagodnie, zamiast budzić strach. Na koniec mówiący gani go za miłość do książek i uczonych. Ostatnie słowa obiecują pochwałę, jeśli król stanie się zły.
„Świat zepsuty” nie ma fabuły. Mówiący pyta, gdzie podziały się cnota i prawda. Opisuje synów, którzy zamienili cnoty ojców na blask pustej ogłady. Szerzą się niewiara, zdrada i chciwość, małżeństwa kojarzy zysk, młodzież unika nauki. Mówiący przywołuje duchy przodków i Rzym, który upadł przez własne występki. Kończy obrazem okrętu w burzy: majtkowie zgodni z żeglarzem ocalą statek, a uczciwy człowiek zostaje na pokładzie.
„Pijaństwo” to dialog. Szlachcic skarży się na ból głowy. Opowiada, że upił się na imieninach żony, po przebudzeniu w południe leczył się wódką z apteczki, potem przyszło dwóch kompanów i pił dalej. Przy obiedzie pan Jędrzej chwalił trzeźwość, pan Wojciech radził wino na trawienie. Przy kolejnych butelkach goście rozmawiali o ojczyźnie, o odbiciu Inflant i o sumach neapolitańskich. Pan Jędrzej zapłakał nad królem Janem, Wojciech zaprzeczył, wybuchła bójka i narrator dostał butelką w łeb. Przeklina pijaństwo. Przyjaciel przyznaje mu rację i długo mówi o pożytkach z trzeźwości. Pijak przerywa i żegna się: idzie napić się wódki.
„Żona modna” zaczyna się od rozmowy z panem Piotrem, który niedawno się ożenił. Piotr opowiada, że wziął żonę dla czterech wsi w posagu, choć wiedział, że gardzi domatorem. Intercyza zapewniała jej pobyt w mieście, zimy w stolicy, własny powóz i osobne pokoje, a krewni wspomnieli nawet o rozwodzie. W drodze do dworu żona narzeka na karetę, kucharza i parkan. W domu odpycha starego szafarza Franciszka, ledwie wita księdza plebana, każe przebudować pokoje i ogród. Dwór zamienia się w pałac pełen porcelany i francuskich książek. Na balu goście śmieją się z Piotra, a od fajerwerku zapala się stodoła. Gdy Piotr mówi o kosztach, żona chce wracać do miasta. Piotr się zgadza i kończy, że próżny żal po szkodzie.
Mówiący zwraca się do Stanisława Augusta i ironicznie wylicza jego przywary: nie jest królewskim synem, jest Polakiem i szlachcicem, jest młody, rządzi łagodnie i kocha książki. Kończy obietnicą, że pochwali króla, gdy ten stanie się zły.
Mówiący skarży się, że zniknęły cnota i prawda, synowie gardzą prostotą ojców, a zysk rządzi małżeństwem i prawem. Przypomina upadek Rzymu i kończy obrazem okrętu, który ocaleje, gdy załoga będzie zgodna.
Szlachcic opowiada przyjacielowi o pijatyce na imieninach żony, kłótni przy stole i ciosie butelką. Przyjaciel wygłasza kazanie o trzeźwości, a pijak żegna się słowami, że idzie napić się wódki.
Pan Piotr opowiada, jak ożenił się dla posagu z damą z miasta. Żona narzuca intercyzę, przebudowuje dwór na modłę francuską, urządza bale i wydaje majątek, aż oboje wracają do miasta.
Sprawdź, ile pamiętasz: Satyry: sprawdzian z lektury