
Mówiący w satyrze „Do króla”. Zwraca się wprost do Stanisława Augusta i wylicza mu przywary, które są w istocie zaletami: pochodzenie spoza rodu panującego, młodość, łagodność i miłość do nauki. Przy okazji zdradza własną zazdrość: pyta, czemu sam nie miałby zasiąść na tronie. Na końcu mówi, że pisze satyry, bo król jest dobry, i pochwali go, gdy stanie się zły. Przez tę ironię ośmiesza ludzi, którzy tak myślą o królu.

Szlachcic z satyry „Pijaństwo”. Opowiada przyjacielowi, jak upił się na imieninach żony. W południe leczył ból głowy wódką, potem pił z kompanami przy obiedzie. Przy kolejnych butelkach goście ratowali ojczyznę słowami, aż wybuchła bójka i dostał butelką w łeb. Przeklina pijaństwo, ale po kazaniu przyjaciela żegna się słowami, że idzie napić się wódki.

Narrator satyry „Żona modna”. Szlachcic ze wsi, który ożenił się z damą z miasta, bo w posagu dostał cztery wsie graniczące z jego majątkiem. Wiedział, że żona gardzi domatorem, a jednak się zgodził. Ustępuje jej we wszystkim: kupuje karetę, słucha, jak żona każe oddać kucharza, patrzy, jak żona przebudowuje dom i urządza bale. Gdy płonie stodoła, sam gasi ogień. Na końcu godzi się wrócić do miasta i mówi, że próżny żal po szkodzie.

Żona pana Piotra, dziedziczka czterech wsi. Wychowana w mieście, w intercyzie zastrzega sobie pobyt w stolicy, własny powóz i osobne pokoje. Krytykuje wszystko, co w dworze stare i polskie: kucharza, parkan, wspólną sypialnię, ogród. Odpycha starego szafarza, z księdzem plebanem wita się chłodno. Przebudowuje dom na pałac pełen porcelany i francuskich książek, urządza bale i śmieje się z męża przy gościach. Gdy mąż wspomina o kosztach, chce wracać do miasta.