Pod koniec powieści jest bardzo wysoki: kiedy wstaje na górce u Gontali, głową sięga pułapu, a włosy spadają mu kosmykami na czoło. Ma kościstą i silną rękę.
Syn biednego fornala z Pajęczyna Dolnego. Uczył się dzięki Paluszkiewiczowi, a po jego śmierci sam przychodzi pieszo do Klerykowa. W gimnazjum utrzymuje się z korepetycji u Płoniewiczów i znosi drwiny kolegów. Przynosi na spotkania u Gontali zakazane polskie książki. W ostatniej scenie podaje rękę płaczącemu Marcinowi.
„Nazywam się Andrzej Radek.”
rozdział XII. Radek przedstawia się Płoniewiczowi, który szuka korepetytora.
„Cóż ci to, Borowicz, cóż ci to?”
rozdział XVIII. Ostatnie słowa Radka w powieści. Przyjaźń zostaje.