Ma osiemnaście albo dziewiętnaście lat, jest średniego wzrostu, krępy i nieco ospowaty. Ma wyraziste rysy, duży nos i oczy barwy nieokreślonej jak woda. Na twarzy stale ma wyraz uprzejmej drwiny.
Uczeń wydalony z gimnazjum w Warszawie, przyjęty do klasy siódmej w Klerykowie. Mieszka u Kostriulewa i jest pilnie śledzony. Na lekcji Sztettera recytuje po polsku wiersz Mickiewicza, co staje się przełomem dla Marcina i całej klasy. Przyjaźni się z Radkiem.
„Rozumie się! Przecież to nasz język ojczysty...”
rozdział XV. Zygier bez strachu mówi o polskim jako o języku ojczystym.
„Nam strzelać nie kazano. Wstąpiłem na działo...”
rozdział XV. Początek wiersza recytowanego przez Zygiera.