Mężczyzna około trzydziestu pięciu lat, niski, tęgawy, z wydatnym brzuchem i gładko wygoloną twarzą, z krótko ostrzyżonymi włosami. W domu chodzi w szlafroku i przydeptanych pantoflach. Często się śmieje i mruga.
Porfiry Pietrowicz to sędzia śledczy prowadzący sprawę zabójstwa lichwiarki, krewny Razumichina. Czytał artykuł Raskolnikowa o zbrodni i szybko domyśla się, kto jest sprawcą, choć nie ma dowodów. Prowadzi z nim rozmowy pełne aluzji, pułapek i żartów, licząc, że przestępca sam się zdradzi. W końcu przychodzi do niego i mówi otwarcie, że wie, kto zabił. Nie aresztuje go od razu, tylko radzi mu przyznać się, bo to złagodzi karę i da mu szansę na nowe życie.
„Słońce powinno być przede wszystkim słońcem.”
tom VI, rozdział II. Porfiry namawia Raskolnikowa, by przestał się ukrywać i wybrał prawdę. To zachęta do przyznania się i do nowego życia.