Rodion Raskolnikow to były student prawa, który porzucił studia z braku pieniędzy. Mieszka w ciasnej izdebce pod dachem i od miesięcy prawie nie wychodzi z domu. Ułożył teorię, według której ludzie niezwykli, jak Napoleon, mogą przekroczyć prawo, jeśli wymaga tego ich idea. Chce sprawdzić, do której grupy należy, i zabija lichwiarkę, a potem jej siostrę Lizawietę. Po zbrodni nie umie korzystać z łupu i zamiast spokoju czuje odcięcie od ludzi. Jednocześnie potrafi oddać ostatnie pieniądze rodzinie Marmieładowa. Długo walczy z Porfirym i z samym sobą. Przyznaje się dopiero pod wpływem Soni, a prawdziwą skruchę i miłość odkrywa dopiero na Syberii.
Sonia jest córką Marmieładowa z pierwszego małżeństwa. Żeby rodzina macochy, Katarzyny Iwanowny, nie umarła z głodu, wyrobiła sobie żółty bilet, czyli zaczęła żyć z prostytucji. Mimo upodlenia zachowuje czyste serce i wiarę. To jej Raskolnikow wyznaje zbrodnię, a ona nie odwraca się od niego, tylko każe mu przyznać się przed ludźmi i przyjąć cierpienie. Czyta mu Ewangelię o wskrzeszeniu Łazarza. Jedzie za nim na Syberię, gdzie więźniowie ją kochają. Jej miłość otwiera Raskolnikowowi drogę do nowego życia.
Porfiry Pietrowicz to sędzia śledczy prowadzący sprawę zabójstwa lichwiarki, krewny Razumichina. Czytał artykuł Raskolnikowa o zbrodni i szybko domyśla się, kto jest sprawcą, choć nie ma dowodów. Prowadzi z nim rozmowy pełne aluzji, pułapek i żartów, licząc, że przestępca sam się zdradzi. W końcu przychodzi do niego i mówi otwarcie, że wie, kto zabił. Nie aresztuje go od razu, tylko radzi mu przyznać się, bo to złagodzi karę i da mu szansę na nowe życie.
Swidrygajłow to ziemianin, u którego Dunia była guwernantką. Napastował ją, a po śmierci żony, Marfy Pietrowny, przyjeżdża do Petersburga, żeby ją zdobyć. Chodzą o nim ciemne pogłoski o krzywdzie dzieci i śmierci służącego. Podsłuchuje wyznanie Raskolnikowa i próbuje użyć go do szantażu wobec Duni. Gdy Dunia strzela do niego i mówi, że nigdy go nie pokocha, wypuszcza ją. Ostatniej nocy rozdaje pieniądze: na sieroty po Marmieładowie, Soni i swojej młodziutkiej narzeczonej. Rano zastrzela się. Jest ciemnym odbiciem Raskolnikowa: człowiekiem, który przekroczył wszelkie granice i nie umiał żyć dalej.
Dunia, czyli Awdotia Romanowna, jest młodszą siostrą Raskolnikowa. Jako guwernantka u Swidrygajłowów zostaje oczerniona, kiedy pan domu zaczyna się do niej zalecać. Zgadza się wyjść za Łużyna, żeby pomóc bratu, ale zrywa zaręczyny, gdy Łużyn obraża jej rodzinę. Gdy Swidrygajłow zamyka ją w swoim mieszkaniu, strzela do niego z rewolweru. W epilogu wychodzi za Razumichina.
Razumichin to kolega Raskolnikowa ze studiów, który mimo biedy nie poddaje się i zarabia różnymi pracami, na przykład przekładami. Opiekuje się chorym przyjacielem, broni malarza Mikołaja i zakochuje się w Duni. Jest przeciwieństwem Raskolnikowa: żyje wśród ludzi i nie buduje teorii. W czasie procesu przyjaciela zbiera dowody jego dobrych uczynków, które łagodzą wyrok, a potem żeni się z Dunią i planuje przenieść się z nią na Syberię.
Piotr Pietrowicz Łużyn to radca dworu i narzeczony Duni. Chce żony ubogiej, żeby całe życie była mu wdzięczna i posłuszna. Nie znosi Raskolnikowa i próbuje skłócić go z rodziną. Po zerwaniu zaręczyn mści się: na stypie wsuwa Soni do kieszeni sto rubli i oskarża ją o kradzież. Zostaje zdemaskowany i odchodzi skompromitowany.