Osiemnastoletnia, niska i szczuplutka blondynka o szafirowych oczach. Wygląda o wiele młodziej, niż jest, prawie jak dziecko. Na ulicę wychodzi w krzykliwym stroju, w domu chodzi skromnie ubrana i nosi zieloną chustę.
Sonia jest córką Marmieładowa z pierwszego małżeństwa. Żeby rodzina macochy, Katarzyny Iwanowny, nie umarła z głodu, wyrobiła sobie żółty bilet, czyli zaczęła żyć z prostytucji. Mimo upodlenia zachowuje czyste serce i wiarę. To jej Raskolnikow wyznaje zbrodnię, a ona nie odwraca się od niego, tylko każe mu przyznać się przed ludźmi i przyjąć cierpienie. Czyta mu Ewangelię o wskrzeszeniu Łazarza. Jedzie za nim na Syberię, gdzie więźniowie ją kochają. Jej miłość otwiera Raskolnikowowi drogę do nowego życia.
„Przyjąć cierpienie i odkupić się przez nie – oto co trzeba.”
tom V, rozdział IV. Rada Soni streszcza chrześcijańską myśl powieści: winę odkupuje cierpienie, a nie ucieczka.